totti10

شمسالدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ» ؛ متولد ۷۲۶ هجری قمری و متوفای ۷۹۲ هجری قمری در شیراز از قله های رفیع شعر و ادبیات پارسی است که شهرتی جهانی دارد و از مفاخر نامدار ایران عزیز است.دوش دیدم که ملائک درِ میخانه زدندگِلِ آدم بِسِرشتَند و به پیمانه زدندساکنانِ حرمِ سِتْر و عِفافِ ملکوتبا منِ راه نشین بادهٔ مستانه زدندآسمان بارِ امانت نتوانست کشیدقرعهٔ کار به نامِ منِ دیوانه زدندجنگِ هفتاد و دو ملت همه را عُذر بِنِهچون ندیدند حقیقت رَهِ افسانه زدندشُکرِ ایزد که میانِ من و او صلح افتادصوفیان رقص کنان ساغرِ شکرانه زدندآتش آن نیست که از شعلهٔ او خندد شمعآتش آن است که در خرمن پروانه زدندکس چو حافظ نَگُشاد از رخِ اندیشه نقابتا سرِ زلفِ سخن را به قلم شانه زدند totti10...

با یقین آمده بودیم و مردد رفتیمبه خیابان شلوغی که نباید رفتیممی شنیدیم صدای قدمش را اماپیش از آن لحظه که در را بگشاید رفتیمزندگی سرخی سیبی است که افتاده به خاکبه نظر خوب رسیدیم ولی بد رفتیمآخرین منزل ما کوچه ی سرگردانی استدر به در، در پی گم کردن مقصد رفتیممرگ یک عمر به در کوفت که باید برویمدیگر اصرار مکن باشد، باشد، رفتیم totti10...

غزل شماره 343 حافظچل سال بیش رفت که من لاف میزنمکز چاکران پیر مغان کمترین منمهرگز به یمن عاطفت پیر می فروشساغر تهی نشد ز می صاف روشنماز جاه عشق و دولت رندان پاکبازپیوسته صدر مصطبهها بود مسکنمدر شان من به دردکشی ظن بد مبرکآلوده گشت جامه ولی پاکدامنمشهباز دست پادشهم این چه حالت استکز یاد بردهاند هوای نشیمنمحیف است بلبلی چو من اکنون در این قفسبا این لسان عذب که خامش چو سوسنمآب و هوای فارس عجب سفله پرور استکو همرهی که خیمه از این خاک برکنمحافظ به زیر خرقه قدح تا به کی کشیدر بزم خواجه پرده ز کارت برافکنمتورانشه خجسته که در من یزید فضلشد منت مواهب او طوق گردنمتفسیر :از گذر عمر و جوانی غافل بوده و فرصت های زیادی را از دست دادید، حیف که دوران جوانی دیگر هرگز بازنمی گردد. هدف هایی برای خود دارید اما هیچ تلاشی برای رسیدن به آن ها نمی کنید.معتقدید سرنوشت و تقدیر برای شما بد خواسته و آدم بدشانسی هستید اما مقصر اصلی خودتان هستید که به اندازه کافی ارزش لحظات را درک نکردید. ماهی را هر وقت از آب بگیرید تازه است. هنوز فرصت هست، دل به خدا بسپرید و از جا بلند شوید. totti10...